Ένα ακόμη ταξίδι-προσκύνημα στην ιδιαίτερή μας πατρίδα ανήκει ήδη στο παρελθόν. Για μια ακόμη φορά το γνωστό συναίσθημα της χαρμολύπης μας συνόδευε καθ’ όλη τη διάρκεια του ταξιδιού της επιστροφής στα χώματα της θετής δεύτερης πατρίδας μας. Χαράς, γιατί όπως και να το κάνουμε γυρίζουμε σε ένα χώρο που τον έχουμε υιοθετήσει συνειδητά και έχουμε διαγράψει σ’ αυτόν , οι περισσότεροι τουλάχιστον από εμάς, το δημιουργικότερο κομμάτι της ενήλικης ζωής μας . Λύπης, γιατί και πάλι όπως και να το κάνουμε , αν η μισή μας καρδιά βρίσκετε εδώ, η άλλη μισή βρίσκετε εκεί πίσω. Στο θλιμμένο βλέμμα της γριάς μάνας όταν σε αποχαιρετάει για μια ακόμη φορά , ευελπιστώντας να μην είναι η τελευταία, στα εκφραστικά πρόσωπα αδελφών, ξαδέλφων και παιδικών φίλων που για μια ακόμη χρονιά θα προσπαθήσεις να τα διατηρήσεις ζωντανά στη μνήμη μέχρι το επόμενο ταξίδι, και τέλος στα καταπληκτικά χρώματα και τις μυρουδιές της απίθανης Ελληνικής φύσης που όμοιά τους δεν μπορείς να βρεις πουθενά αλλού στον κόσμο. Αν προσθέσεις σε αυτά και τα ατελείωτα φαγοπότια, προς τιμήν ημών των φιλοξενουμένων, με τις ατέρμονες συζητήσεις περί κρίσεως , μνημονίου ,και Τρόικας, τότε το συναίσθημα της χαρμολύπης γέρνει λίγο περισσότερο προς τη λύπη.

Το συναίσθημα της λύπης μας διακατείχε όμως και καθ’ όλη τη διάρκεια της εκεί παραμονής μας. Λύπη για την οδική συμπεριφορά των συμπατριωτών μας. Λύπη για την αντιεπαγγελματική συμπεριφορά των οδηγών ταξί. Λύπη για την απροθυμία εξυπηρέτησης και την Ναπολεωντίστικη  συμπεριφορά των υπαλλήλων του Δημοσίου στην διεκπεραίωση απλών γραφειοκρατικών πράξεων . Λύπη για την απαράδεκτη τριτοκοσμική εικόνα των κρατικών νοσοκομείων και ιδιαίτερα των τμημάτων αντιμετώπισης εκτάκτων περιστατικών. Λύπη για τον διάχυτο ωχαδερφισμό που έχει διεισδύσει σε κάθε πτυχή της κοινωνικής ζωής και έχει μολύνει τις σχέσεις των συμπατριωτών μας ,έχοντας μετατρέψει το ΕΜΕΙΣ του Μακρυγιάννη σε ΕΓΩ του νεοέλληνα. Λύπη τέλος για την αποποίηση ευθυνών από πάνω τους και την επίρριψή τους  αόριστα σε τρίτους κατά προτίμηση ξένα κέντρα που επιβουλεύονται το μέλλoν της Ελλάδος. Πάντα οι ξένοι θέλουν το κακό της Ελλάδος , ποτέ οι Έλληνες. Οι φωτιές στα πανέμορφα δάση και οι καταπατήσεις δασικών εκτάσεων με την οικοδόμηση παράνομων βιλών, και ο συνεχής βιασμός του περιβάλλοντος γίνονται προφανώς από υπέρμετρη αγάπη. Για μια ακόμη φορά διαπιστώσαμε ότι υπάρχουν δυο Ελλάδες. Η Ελλάδα της παραλίας, της καφετέριας, των μπαρ και της νυχτερινής διασκέδασης που λατρεύουν τα παιδιά μας, και η Ελλάδα της καθημερινής πραγματικότητας που πληγώνει εμάς. Έχοντας ζήσει οι περισσότεροι από εμάς για δεκαετίες σε μια χώρα όπως ο Καναδάς , που βρίσκεται μονίμως στις πέντε πρώτες στον κόσμο σε ποιότητα ζωής, διαπιστώνουμε ότι η τεράστια απόσταση που χωρίζει τη θετή από την πρώτη μας πατρίδα , δυστυχώς δεν είναι μόνο χιλιομετρική.

Η Ελλάδα και το Οντάριο έχουν τις ημέρες αυτές έναν κοινό παρανομαστή. Ετοιμάζονται και οι δυο για Δημοτικές εκλογές. Αυτό είναι το μόνο κοινό στοιχείο. Από εκεί και πέρα τις χωρίζει άβυσσος. Στο Οντάριο κονταροχτυπιούνται άτομα για τα αξιώματα της Τοπικής Αυτοδιοίκησης με όπλο τις πλατφόρμες και τα προγράμματά τους για καλύτερη διαχείριση, όπως ισχυρίζονται των δημοσίων πόρων, πόρων που προέρχονται πρωτίστως από την φορολόγηση των κατοίκων των αυτοδιοικούμενων περιφερειών. Οι κάτοικοι κρίνοντας αναλόγως θα κληθούν να επιλέξουν αυτόν ή αυτούς που κρίνουν ότι έχουν κάτι να προσφέρουν. Στην Ελλάδα η οποία υποτίθεται ότι ζει μια πραγματική επανάσταση με την επερχόμενη αυτοδιαχείριση των περιφερειών και την διεύρυνση του θεσμού της Τοπικής Αυτοδιοίκησης στα πρότυπα των ανεπτυγμένων κρατών της Δύσης , παρατηρείται το τραγελαφικό φαινόμενο να αναλώνονται οι συζητήσεις, όχι στις προοπτικές που ανοίγει για τις τοπικές κοινωνίες ο νέος θεσμός, αλλά στο σε ποια πρόσωπα θα επιλεγούν από τα μεγάλα κόμματα , για να κερδηθούν οι εκλογές. Πουθενά μα πουθενά δεν γίνεται κουβέντα για νέες προοπτικές ανάπτυξης που υποτίθεται ότι θα φέρει ο νέος ενισχυμένος θεσμός. Το ζητούμενο είναι να μετρήσουν τα δυο μεγάλα κόμματα ,κυρίως ,το μπόι τους , επιστρατεύοντας προς τον σκοπό αυτό πρωτοκλασάτα υπουργικά ονόματα η απροθυμία των οποίων να μετακινηθούν από την ζεστασιά του υπουργικού θώκου στην άβολη καρέκλα του τοπικού άρχοντα, προϊδεάζει για την αποτυχία του θεσμού.

Για να αντιληφθείτε το γελοίο του θέματος, προσπαθήστε να φανταστείτε τον Χάρπερ να ζητάει από τον Τόνυ Κλεμέντ να αφήσει το υπουργείο του για να διεκδικήσει την θέση του Δημάρχου στο Τορόντο μόνο και μόνο για να αποδείξει  την δύναμη του κόμματός του. Λιγάκι χλωμό δεν το βλέπετε;

Γράφει ο Ηλίας Κουτίνας

Σημαδιακή και σημαντική αυτή η Κυριακή για το μέλλον της Κοινότητάς μας. Με μεγάλο (ή μήπως με μικρό) ενδιαφέρον αναμένεται η διεξαγωγή της ετήσιας Γενικής Συνέλευσης των μελών της Κοινότητας στο Πολυμενάκειο Πολιτιστικό Kέντρο το απόγευμα της Κυριακής. Όψιμοι επικριτές αναμένεται να απαιτήσουν με ύφος δέκα Αρεοπαγιτών εισαγγελέων να δοθούν απαντήσεις στα «αμείλικτα» ερωτήματά τους τα οποία θα πέφτουν με ταχύτητα πολυβόλου. Μερικοί προβλέπουν χάβρα Ιουδαίων. Το μόνο σίγουρο είναι ότι για μια ακόμη φορά θα επικεντρωθούμε στο δένδρο και θα χάσουμε το δάσος. Οι κατ’ επάγγελμα καταστροφολόγοι αντί για λύσεις θα επιταχύνουν, με την στάση και την μόνιμη άρνησή τους, την πορεία της Κοινότητας προς την αυτοδιάλυση ακριβώς πάνω στη συμπλήρωση των εκατό χρόνων της. Ίσως και νά’ ναι αυτός ο στόχος τους. Εξ’ άλλου από Εφιάλτες και κερκόπορτες βρίθει η Ιστορία μας.

Είναι καιρός, πιστεύουμε να «θέσουμε την χείρα» επί του τύπου των ήλων και να προσεγγίσουμε τα πράγματα από την ουσιαστική τους διάσταση. Το κυνήγι των μαγισσών δεν πρόκειται να βοηθήσει ούτε τους ίδιους τους κυνηγούς.

Διαπίστωση 1η . Η Ελληνική Κοινότητα Τορόντο διαδραμάτιζε σε όλα τα χρόνια, της μέχρι τώρα παρουσίας της, ουσιαστικό ρόλο στο Παροικιακό γίγνεσθαι. Ενίσχυσε με την οργανωτική της δομή και τις δραστηριότητές της, την Εθνική ταυτότητα των Ομογενών της πρώτης γενιάς και ακόμη περισσότερο ισχυροποίησε αυτή των ομογενών της δεύτερης και σε ένα βαθμό και της τρίτης.

Διαπίστωση 2η . Κανείς μα κανείς ισολογισμός κανενός παρελθόντος Διοικητικού συμβουλίου δεν παρουσίασε πλεόνασμα. Η αντιμετώπιση και η διαχείριση του εκάστοτε (δυσβάσταχτου για κάθε δεδομένη εποχή) χρέους ήταν μονίμως στη ημερήσια διάταξη και αποτελούσε μεγάλη πρόκληση και «βραχνά» για τον εκάστοτε πρόεδρο.

Διαπίστωση 3η . Κανείς πρόεδρος και καμία Διοίκηση δεν έχει κατηγορηθεί ποτέ και από κανένα για διασπάθιση δημοσίου χρήματος. Οι αναθέσεις έργων γίνονταν πάντοτε αξιοκρατικά και προς το συμφέρον της Κοινότητος με την μορφή κλειστών προσφορών. Εξαίρεση αποτελούσε μόνο η εξώφθαλμη εύνοια που επιδείκνυαν κάποιοι μέχρι πρόσφατα σε συγκεκριμένο μέσο ενημέρωσης.

Διαπίστωση 4η . Η διοίκηση Μενεγάκη με τον αέρα του ενθουσιασμού που έφερε στην Παροικία η εκλογή για πρώτη φορά στην θέση του προέδρου εκπροσώπου της 2ης γενιάς των Ελληνοκαναδών, τόλμησε το μεγάλο εγχείρημα της κατασκευής, επί τέλους, ενός νέου, αντιπροσωπευτικού για το κοινωνικό ανάστημα και το μέγεθος της Παροικίας, Πολιτιστικού κέντρου. Ο αρχικός ενθουσιασμός όμως αποδείχθηκε υπέρμετρος και ασυντόνιστος με την πραγματικότητα ως προς το μέγεθος του νέου Κέντρου. Υπερεκτιμήθηκε η ανταπόκριση της Παροικίας η οποία όπως αποδείχθηκε δεν είχε βάθος και συνέχεια, και αυτό είναι άδικο να το χρεωθεί η διοίκηση Μενεγάκη. Εξ άλλου την ίδια αρχική διαπίστωση για την δυναμική και τις προθέσεις της Παροικίας έκανε και ο μεγάλος τραπεζιτικός Οργανισμός Scotia Bank και για αυτό έτρεξε με προθυμία να στηρίξει οικονομικά την επένδυση αυτή.

Διαπίστωση 5η . Με το πέρασμα του χρόνου έρχεται νομοτελειακά και η μετατόπιση προτεραιοτήτων για τα μέλη της Ομογένειας. Η απόλυτη ταύτιση με κάτι αμιγώς ελληνικό στον χαρακτήρα, όπως η Κοινότητα, που ένοιωσαν οι της πρώτης γενιάς Έλληνες, θα ήταν ουτοπικό να το αναμέναμε και από τους Ομογενείς της 2ης και 3ης γενιάς. Θα ήταν το λιγότερο υποκριτικό αν δεν παραδεχτούμε ότι βιώνουμε οι περισσότεροι από μας μέσα στις ίδιες τις οικογένειές μας το αποτέλεσμα του melting pot. Τα περισσότερα παιδιά μπορεί να χαίρονται για τις επιτυχίες των Εθνικών ομάδων ποδοσφαίρου και μπάσκετ, μπορεί να χορεύουν ζεϊμπέκικο και να απολαμβάνουν με τους φίλους τους ένα φραπέ στη Ντάνφορθ αλλά όλα αυτά τα κάνουν στο περιθώριο της καθημερινότητάς τους. Σαν ένα ρομαντικό διάλλειμα από τη καθημερινή Καναδική ζωή στη οποία είναι πλήρως ενταγμένοι. Σε άλλη βάση οι δικοί μας δεσμοί με την Κοινότητα, σε εντελώς διαφορετική, και φυσικά στον βαθμό που αυτοί υπάρχουν, οι δικοί τους.

Διαπίστωση 6η . Δεν είναι πανέξυπνος ο Μητροπολίτης, (εκτός και αν θεωρεί πανβλάκα τον εαυτό του αυτός που τον αποκάλεσε έτσι). Έξυπνος και ευφυής είναι χωρίς αμφιβολία ο άνθρωπος. Αυτά όμως είναι προσόντα που συναντά κανείς σε πάρα πολλούς ανθρώπους. Δεν χρειάζονται ιδιαίτερες επιχειρηματικές ικανότητες να διαχειριστείς ένα μονοπώλιο το οποίο μάλιστα όχι μόνο σου κληροδοτήθηκε αλλά έρχεται και με Θεϊκή σφραγίδα εξουσίας πάνω στο ποίμνιο. Όταν έχεις κάποιον «πελάτη» (για να λαϊκίσουμε λίγο) από γεννησιμιού του και ευ όρου ζωής χωρίς δικαίωμα επιλογής, τότε δεν απαιτούνται και ιδιαίτερα επιχειρηματικά προσόντα για να μην τον χάσεις. Ο Μητροπολίτης δεν χρειάζεται να διαβρώσει εκ των έσω την Κοινότητα. Υπομονή απαιτείται από μέρους του και χρόνος στη διάθεσή του. Εξ άλλου προσφιλής του έκφραση ήταν ανέκαθεν: «εγώ μπορώ να περιμένω!».

Διαπίστωση 7η και τελευταία. Αν ο Μητροπολίτης διαθέτει την πολυτέλεια του χρόνου, αυτή δυστυχώς δεν την διαθέτει η Κοινότητα. Αν επιθυμία μας είναι να επιμηκύνουμε όσο το δυνατόν περισσότερο τον αυτόνομο αστικό της χαρακτήρα, τότε σωστό και φρόνιμο θα είναι να προσέλθουμε στη Γενική Συνέλευση με νηφαλιότητα και προτάσεις για το μέλλον της, και να αφήσουμε εκτός αίθουσας την αρνητική κριτική για ικανοποίηση κάποιων απωθημένων μας. Οι καιροί ου μενετοί. Οδηγός μας το… τι μέλει γενέσθαι.

Γράφει ο Ηλίας Κουτίνας

ΣΤΟΝ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟ ΤΩΝ ΠΕΡΙΚΟΠΩΝ

Μια φορά και ένα καιρό η Ευρώπη κοκορεύονταν για τα μεγάλα οικονομικά επιτεύγματά της. Το βιοτικό επίπεδο των κατοίκων της αξιοζήλευτο σε βαθμό που εμείς εδώ να αισθανόμαστε οι φτωχοί συγγενείς. Η αυτοκρατορία του Ευρώ άρχισε σιγά αλλά σταθερά να εδραιώνεται και να εξαπλώνεται από άκρου εις άκρον της Γηραιάς Ηπείρου και με ισχυροποιημένη τη θέση του, η πλάστιγγα της ισοτιμίας να γέρνει συνεχώς κατά του δολαρίου και των άλλων νομισμάτων. Η πάλαι ποτέ Ένωση ατσαλιού της Ρώμης μεταμορφωμένη τώρα σε Ευρωπαϊκή Ένωση άρχισε να εξαπλώνεται προς κάθε σημείο του ορίζοντα προσθέτοντας στους κόλπους της ένα μετά το άλλο τα Ευρωπαϊκά κράτη. Στη βιασύνη της να διογκώσει τον εαυτόν της όσο το δυνατόν περισσότερο, δέχθηκε οικονομίες με εντελώς διαφορετικές ως προς αυτήν φιλοσοφίες και πρακτικές. Θεώρησε πως η διοχέτευση πακτωλού χρημάτων προς αυτές θα τις διευκόλυνε να επιταχύνουν την διαδικασία κοινωνικής και οικονομικής συγχώνευσής τους με αυτήν. Ανέμενε όσο το δυνατόν συντομότερα το πέρασμα από την Ευρώπη των δύο ταχυτήτων (προσφιλής νεωτερισμός του Ανδρέα Παπανδρέου), στην Ευρώπη της μιας ταχύτητας. Ανέμενε τη δημιουργία παραγωγικών κρατών και κατέληξε αντί για τέτοια να δημιουργήσει κοινωνίες άκρατου καταναλωτισμού, και διαπλοκής. Φούσκες που ήταν θέμα χρόνου λόγω σαθρής υποδομής να σκάσουν με θόρυβο. Η πρώτη αυτή της Ελλάδος. Ο θόρυβός της εκκωφαντικός ταρακούνησε όχι μόνο το Ευρωπαϊκό οικονομικό κατεστημένο αλλά κι’ αυτό ακόμη το παγκόσμιο. Τρομοκρατημένη η Τρόικα τρέχει να διορθώσει τα λάθη του παρελθόντος. Μετά την Ελλάδα την σκυτάλη παίρνουν τώρα οι άλλες χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου , Ιταλία, Ισπανία , Πορτογαλία, και λίγο πιο βόρεια η Ισλανδία οι οποίες με την μέθοδο των δραστικών περικοπών καλούνται να δαμάσουν το δημοσιονομικό τους έλλειμμα. Από την δαγκάνα των περικοπών δεν φαίνεται να γλυτώνει και αυτή ακόμη η Γηραιά Αλβιόνα στην προσπάθειά της να εξασφαλίσει μερικά δισεκατομμύρια λίρες . Η Ευρώπη φαίνεται πως περνά για τα καλά από τον αστερισμό της ευημερίας στον αστερισμό της λιτότητας.

……………………………………………………………………………………………………

Από την Ευρώπη των δύο ταχυτήτων στην δικαιοσύνη των δύο ταχυτήτων στον Καναδά. Ο λόγος για την αθώωση του Michael Bryant πρώην Γενικού Εισαγγελέα του Οντάριο. Η αθώωση του πρώην υπουργού Δικαιοσύνης, και ανερχόμενου αστέρα της Καναδικής πολιτικής σκηνής, δεν ήρθε μέσα από δικαστική διαδικασία αλλά από το πόρισμα του, μετά από έρευνα μηνών, ειδικού ανακριτή, ο οποίος μάλιστα καλέστηκε επί τούτου από την Βρετανική Κολομβία , και ο οποίος αποφάνθηκε ότι ο θάνατος του νεαρού ποδηλατιστή Darcy Sheppard προήλθε από επιθετικές ενέργειες του ιδίου και ότι η στάση του κ. Bryant ήταν αμυντικού χαρακτήρα. Ο ίδιος ο πρώην υπουργός στην απολογία του κατέθεσε ότι πανικοβλήθηκε από την λεκτική και σωματική επίθεση που δέχθηκαν τόσο αυτός όσο και η σύζυγός του από τον νεαρό ποδηλατιστή, και στην προσπάθειά του να αποφύγει τον κίνδυνο τον παρέσυρε με το αυτοκίνητό του με αποτέλεσμα να σκοτωθεί. Αυτό που σίγουρα βάραινε στην ετυμηγορία του ανακριτή ήταν ο ταραχώδης πρότερος βίος και ο εριστικός χαρακτήρας του Darcy Sheppard. Ο νεαρός είχε πολλές φορές στο παρελθόν απασχολήσει με τη επιθετική του στάση την αστυνομία. Η πλειοψηφία των πολιτών αν και θεωρεί δίκαια την αθώωση του κ. Michael Bryant θα προτιμούσε αυτή να είχε προέλθει μέσα από διαδικασία δίκης με δημόσια κατάθεση στοιχείων και μαρτύρων. Σύμφωνα όμως με τις ανακριτικές αρχές το αποτέλεσμα της δίκης θα ήταν και πάλι το ίδιο, ενώ η δίκη αυτή καθ’ εαυτή θα στοίχιζε άσκοπα στους φορολογούμενους εκατομμύρια δολάρια. Τείνουμε να συμφωνήσουμε με την εκτίμηση αυτή, αλλά και το στάτους του πρώην υπουργού βοήθησε λίγο στο να μη μετατραπεί η δυσάρεστη ομολογουμένως αυτή υπόθεση σε άρτο και θέαμα.

……………………………………………………………………………………………………………

Θέαμα, ωστόσο χωρίς άρτο, είχαμε τη χαρά να απολαύσουμε την περασμένη Κυριακή στο γήπεδο ΒΜΟ όπου οι παίκτες του Παναθηναϊκού και της Μπενφίκα ξεδίπλωσαν τις ποδοσφαιρικές και όχι μόνο ικανότητές τους. Το δυνατό αυτό φιλικό παιχνίδι κάθε άλλο παρά φιλικό ήταν. Τα είχε όλα. Πάθος για τη νίκη, δυνατές φάσεις με αντιαθλητικά από πλευράς Μπενφίκα μαρκαρίσματα, αψιμαχίες μεταξύ των παικτών, επέμβαση της αστυνομίας, και κλασσικές από μέρους του Παναθηναϊκού ευκαιρίες για γκολ. Αυτό που δεν είχε ωστόσο ο αγώνας ήταν αρκετούς Έλληνες φιλάθλους σε αντίθεση με τους Πορτογάλους που γέμισαν κατά χιλιάδες τις κερκίδες του σταδίου που τους αντιστοιχούσαν. Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των λιγοστών φιλάθλων του Παναθηναϊκού, η Πορτογαλική Παροικία κέρδισε καθαρά τη μάχη της κερκίδας. Δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε αν αυτό είναι ένα ακόμη δείγμα της γενικής απάθειας και αποχής από εκδηλώσεις που χαρακτηρίζει την Παροικία μας τα τελευταία χρόνια, ή ελλειμματικής διαφήμισης από μέρους των Ελλήνων οργανωτών ενός τέτοιου σημαντικού γεγονότος. Μάλλον προς το δεύτερο κλίνουμε αν κρίνουμε από τον παροικιακό «παράγοντα» που επιλέχθηκε να έχει την ευθύνη της διαφημιστικής προβολής του αγώνα στην παροικία. Με αυτόν στο τιμόνι ήμασταν καμένοι από χέρι διαφημιστικά σαν εφημερίδα και τηλεόραση. Μικρό το κακό για μας, μεγάλο γι’ αυτόν. Το μόνο όμως που κατάφερε να κάνει καλά ήταν να θαυμάζει τα αποτελέσματα της «απραξίας» του καθισμένος αμέριμνα, δήθεν, απέναντι από μια άδεια κερκίδα.

Γράφει ο Ηλίας Κουτίνας

HABEMUS PAPAM

Λίγο μετά τις 7 αργά το απόγευμα της περασμένης Κυριακής ένα πυκνό σύννεφο άσπρου καπνού άρχισε να βγαίνει από την καμινάδα της σκεπής του Πολυμενάκειου Πολιτιστικού κέντρου. Ήταν γεγονός. Η Κοινότητα είχε νέο Πάπα! Το όνομά του Γεώργιος Γκέκας και όπως ο αντίστοιχος του Βατικανού έτσι και αυτός καλείται να επαναφέρει το σκάφος σε πιο ήρεμα νερά και να το απαλλάξει από τους κλυδωνισμούς που το ταλανίζουν τον τελευταίο καιρό. Αδιαμφισβήτητα η είδηση της εβδομάδος από παροικιακής πλευράς ήταν οι εκλογές της Ελληνικής Κοινότητας Τορόντο. Ένα φαινόμενο που μας έλειψε τα τελευταία 10 χρόνια λόγω της πληθωρικής προσωπικότητας του προσφάτως παραιτηθέντος προέδρου κ. Κώστα Μενεγάκη που δεν άφηνε και πολλά περιθώρια διεκδίκησης της νίκης από άλλους. Το νέο Διοικητικό συμβούλιο με τον κ. Γκέκα κατά πάσα πιθανότητα στο τιμόνι αναλαμβάνει τη διοίκηση σε μια δύσκολη περίοδο της ιστορίας της Κοινότητος με σημαντικά προβλήματα που πιέζουν για την άμεση αντιμετώπισή τους. Το κυρίως βάρος της νέας διοίκησης θα πρέπει να πέσει στην Ελληνόφωνη Παιδεία γιατί είναι και ο πιο ουσιαστικός τομέας που μπορεί να εγγυηθεί την μακροβιότητα του Οργανισμού. Η αναδιάρθρωση του τμήματος αυτού και ο εκσυγχρονισμός της διδακτέας ύλης είναι εκ των ουκ άνευ. Οι νέοι γονείς θα πρέπει να πεισθούν για την ανάγκη να εγγράψουν τα παιδιά τους στα σχολεία της Κοινότητας. Για να κερδίσουν αυτά και από αυτά να κερδίσουμε όλοι μας. Σε λίγες ημέρες από τώρα θα συνεδριάσει το νέο Διοικητικό Συμβούλιο και θα κληθεί στη συνεδρίαση αυτή να επικυρώσει την τοποθέτηση των υπευθύνων στα διάφορα τμήματα μετά από πρόταση του προέδρου. Σωστό και φρόνιμο θα ήταν τα άτομα που θα στελεχώσουν τις θέσεις αυτές να μην προέρχονται αποκλειστικά και μόνο από τον συνδυασμό του νικητή των εκλογών, αλλά και από τους υπόλοιπους. Ο αγώνας για την ύπαρξή μας, επιβάλει την συστράτευση όλων. Κυριολεκτούμε όταν λέμε πως δεν μας περισσεύει κανείς. Το νέο προεδρείο θα χαράξει πολύ σύντομα τη στρατηγική του για τη νέα πορεία της Ελληνικής Κοινότητας. Αν αυτή είναι προς τη σωστή κατεύθυνση, τότε οφείλουμε όλοι μας να βρεθούμε στο πλευρό του και να σταθούμε αρωγοί στην προσπάθειά του αυτή. Αν όχι, τότε θα σταθούμε απέναντί του. Τα δείγματα γραφής του είναι θέμα χρόνου. Κοινότητα είμαστε όλοι μας .

ΚΑΤΑΡΓΗΣΕΙΣ, ΣΥΓΧΩΝΕΥΣΕΙΣ, ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ…

Με το φάσμα της απόλυσης θα βρεθούν αντιμέτωποι για πρώτη φορά στα χρονικά εκατοντάδες Δημόσιοι υπάλληλοι στην Ελλάδα. Παράλληλα αρκετές υπηρεσίες που δημιουργήθηκαν απλά και μόνο για βολευτούν «τα δικά μας παιδιά» είτε θα συγχωνευτούν με άλλες είτε απλά θα καταργηθούν. Αυτά προστάζουν οι εντολές του ΔΝΤ και αυτά ετοιμάζεται να πράξει πειθήνια η ελληνική κυβέρνηση στην προσπάθειά της να συμμορφώσει κάπως την Δημοσιονομική της πολιτική, αλλά και να ανακτήσει την χαμένη της αξιοπιστία απέναντι στους εταίρους της και στις διεθνείς χρηματαγορές. Βαρύ το φορτίο που σηκώνει τις ημέρες αυτές η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και μέλημα της είναι όχι μόνο πώς θα επιβάλει τα αντιλαϊκά αυτά μέτρα, αλλά κυρίως πώς θα μπορέσει να βγει χωρίς πολιτικό κόστος από την επιβεβλημένη εφαρμογή τους. Μια σκέψη είναι τα μέτρα αυτά να ψηφιστούν από τη Βουλή τουλάχιστον από τα δυο μεγάλα κόμματα για να μην τα χρεωθεί έτσι μόνο το ΠΑΣΟΚ και καταλήξει όπως οι Σοσιαλιστές της Ουγγαρίας που από το 44% σαν κυβέρνηση το 2006, έπεσαν στο 19% μετά την προσφυγή τους στο ΔΝΤ. Μάλιστα ο πρωθυπουργός της χώρας ούτε καν μπήκε στον κόπο να κατέβει στις εκλογές διαισθανόμενος εκ των προτέρων το αποτέλεσμα. Ενδεχόμενη ψήφιση από τη Βουλή θα μετριάσει την δυσφορία και θα την διοχετεύσει σε όλους τους βουλευτές. Το μόνο σίγουρο πάντως είναι πως με την εφαρμογή της δέσμης των μέτρων του ΔΝΤ θα συμβούν τα ακόλουθα. Θα αυξηθεί η ανεργία με τις απολύσεις, θα αυξηθούν οι φόροι, θα μειωθεί το ΑΕΠ, θα μειωθούν οι μισθοί και οι συντάξεις, και θα κορυφωθεί η λαϊκή δυσφορία, όπερ μεθερμηνευόμενο θα χαθούν και πολλοί ψήφοι στις επόμενες εκλογές. Πληροφορίες μας αναφέρουν ότι στελέχη της ΝΔ από τώρα προβάρουν τα υπουργικά τους κοστούμια γνωρίζοντας ότι ο Λαός διαθέτει αδύνατη μνήμη .

ΕΚΔΙΚΗΣΗ;

Την περασμένη εβδομάδα παρέλυσε κυριολεκτικά η Ευρώπη από τις στάχτες του ηφαιστείου στην Ισλανδία. Εκατοντάδες αεροσκάφη παρέμειναν καθηλωμένα στο έδαφος, δεκάδες χιλιάδες επιβάτες εγκλωβίστηκαν στα αεροδρόμια της Ευρώπης, ενώ η υλική ζημιά που υπέστησαν οι αεροπορικές εταιρείες ξεπερνά το 1,5 δισεκατομμύριο δολάρια, όσο σχεδόν και το χρέος και των Ισλανδών στις Ευρωπαϊκές τράπεζες. Ως γνωστό οι κάτοικοι της Ισλανδίας με πρόσφατο δημοψήφισμά τους αρνήθηκαν ότι ευθύνονται για την αποπληρωμή του χρέους αυτού στέλνοντας μήνυμα ότι δεν το αναγνωρίζουν. Οι κακές γλώσσες μάλιστα λένε ότι οι αρχικές τους προειδοποιήσεις δεν εισακούσθηκαν, κάποιοι από αυτούς «σκάλισαν» το ηφαίστειο που παρέλυσε την Ευρώπη. Μήπως αν έστελνε και η Ελλάδα κανέναν να σκαλίσει τον κρατήρα της Σαντορίνης;

Ομολογουμένως πλούσια σε περιεχόμενο ειδήσεων η εβδομάδα που μας πέρασε. Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, η οικονομική κρίση της Ελλάδος συνεχίζει να μονοπωλεί το ενδιαφέρον όχι μόνον των Ελλήνων αλλά και του κόσμου όλου. Σε Αμερικανικό επίπεδο είχαμε την μεγάλη επικράτηση του προέδρου Ομπάμα στο Κογκρέσο με την ψήφιση του νομοσχεδίου για τη Δημόσια Υγεία, και σε Καναδικό επίπεδο τέλος  είχαμε την προειδοποίηση του κυβερνήτη της  Κεντρικής Τράπεζας του Καναδά για πιθανή αύξηση των επιτοκίων πολύ νωρίτερα από τον Ιούλιο όπως αρχικά είχε ανακοινωθεί. Στη Καναδική επικαιρότητα  να προσθέσουμε και την είδηση για μείωση του ελλείμματος της επαρχίας του Οντάριο κατά 13% από το αρχικά προβλεφθέν. Ας  τα πάρουμε με τη σειρά.

ΓΕΡΜΑΝΙΑ  VS  ΓΑΛΛΙΑ

Δυστυχώς ο χρόνος που προθεσμιακά εκτυπώνεται η εφημερίδα δεν μας επιτρέπει να αναφερθούμε στα αποτελέσματα των δραματικών διαβουλεύσεων που πήραν μέρος κατά τη διάρκεια της συνόδου κορυφής των Βρυξελλών  την περασμένη Πέμπτη με κυρίως αντικείμενο τη μορφή βοήθειας προς την Ελλάδα. Θα περιοριστούμε αναγκαστικά σε αυτά που διαδραματίστηκαν προσκηνιακά και παρασκηνιακά μέχρι και τη παραμονή της, σημαντικής από κάθε άποψη, αυτής συνόδου. Το μόνο σίγουρο ήταν πως η Ελλάδα προσήλθε στη σύνοδο αυτή με χωρίς κανένα κρυφό άσσο στο μανίκι της. Οι μπλόφες που επιχείρησε να παίξει με πιθανή προσφυγή πρώτα στην Κίνα και στη συνέχεια στο ΔΝΤ για δανεισμό, όχι μόνο δεν της βγήκαν, αλλά εξόργισαν μάλιστα σε μεγάλο βαθμό τους Ευρωπαίους εταίρους της. Αν είναι να μαντέψουμε τι αποφασίστηκε στη σύνοδο κορυφής της ευρωζώνης, θα μαντεύαμε  ότι  οι Γάλλοι και οι Γερμανοί  κατέληξαν σε παροχή οικονομικής βοήθειας προς  την Ελλάδα μέσω ενός ευρωπαϊκού μηχανισμού στήριξης με το ΔΝΤ σε ρόλο δεκανίκι. Η οικονομική κρίση στην Ελλάδα ανέδειξε σίγουρα την ανικανότητά της χώρας να ασκήσει μια σοβαρή δημοσιονομική πολιτική όλα αυτά τα χρόνια και την εξέθεσε ανεπανόρθωτα στα μάτια των δανειστών της. Ανέδειξε όμως και κάτι άλλο, ακόμη πιο ουσιαστικό. Ανέδειξε την ανικανότητα της Ευρώπης να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τα του οίκου της. Την ανικανότητά της να δημιουργήσει εκ των προτέρων εκείνες τις δικλείδες ασφαλείας που θα ήταν σε θέση να προλάβουν καταστάσεις σαν αυτές της Ελλάδος. Έβγαλε επί πλέον στην επιφάνεια και κάτι ακόμη πιο βαθύτερα ανησυχητικό. Ότι είναι μύθος η Ευρωπαϊκή αλληλεγγύη. Ο αγώνας γίνεται για την επικράτηση του πιο ισχυρού και για την ηγεμονία της Ευρώπης. Στο ταμπλό αυτό παίζουν μόνο Γερμανία και Γαλλία. Μέρκελ και Σαρκοζί. Σκληρή και αμετάπειστη η πρώτη, φαινομενικά δίκαιος και διαλλακτικός ο δεύτερος. Ο καθένας όμως για το συμφέρον της δικής του χώρας. Οι μέρες εγκυμονούν!

ΙΑΤΡΙΚΗ ΚΑΛΥΨΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ

Το υποσχέθηκε προεκλογικά και το υλοποίησε μετεκλογικά. Ο λόγος για τον Αμερικανό πρόεδρο Μπάρακ Ομπάμα ο οποίος  παρά την οργανωμένη σκληρή επίθεση που δέχθηκε όλους αυτούς τους μήνες από τους Ρεπουμπλικάνους  και το Ασφαλιστικό κατεστημένο, κατόρθωσε  να υλοποιήσει το όνειρο εκατομμυρίων Αμερικανών για δωρεάν ιατρική κάλυψη. Πολλοί πρόεδροι το επιχείρησαν πριν από αυτόν αλλά κανείς δεν το πέτυχε μέχρι τώρα. Η Βουλή των Αντιπροσώπων απεφάνθη ότι η αδικία που ιφίσταντο δεκαετίες τώρα εκατομμύρια Αμερικανοί πολίτες δεν μπορούσε να συνεχιστεί άλλο. Η πρόσβαση στη Δημόσια υγεία δεν είναι προνόμιο λίγων αλλά δικαίωμα όλων των πολιτών μιας χώρας. Αυτό που εμείς εδώ στον Καναδά θεωρούσαμε ως δεδομένο, αποτελούσε όνειρο απλησίαστο για 30 εκατομμύρια Αμερικανούς πολίτες. Η υλοποίηση σημαντικών αποφάσεων σαν αυτή, σφυρηλατημένη μέσα από βίαιες μετωπικές συγκρούσεις, είναι που ξεχωρίζει τους πραγματικούς ηγέτες. Αν μάλιστα υλοποιούσε και μια άλλη του προεκλογική υπόσχεση, αυτή της αναγνώρισης, σε πρώτη φάση, της γενοκτονίας των Αρμενίων, τότε θα ήταν ένας ηγέτης παγκόσμιας εμβέλειας.

ΠΡΟΣΟΧΗ  ΣΤΑ  ΕΠΙΤΟΚΙΑ

Η ανεξέλεγκτη  συνεχής άνοδος στις τιμές των ακινήτων, κυρίως κατοικιών και κατά δεύτερο λόγο εμπορικών κτιρίων, με αντίκτυπο στην άνοδο του πληθωρισμού, αρχίζει και απασχολεί σοβαρά πλέον το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης. Τα σπίτια γίνονται ανάρπαστα χωρίς να προλάβουν να μπουν καν στην αγορά. Πωλούνται δε, σε όλο και πιο συχνές περιπτώσεις, σε τιμές μεγαλύτερες από αυτές που μπήκαν στην αγορά. Οι τράπεζες δεν προλαβαίνουν να εγκρίνουν συνεχώς καινούργιες υποθήκες και η κυβέρνηση ανησυχεί για την ικανότητα των αγοραστών να ανταπεξέλθουν στις υποχρεώσεις τους στην περίπτωση που η κρίση επεκταθεί και προς τα δω. Για τον λόγο αυτόν αναγκάστηκε την εβδομάδα αυτή ο διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας του Καναδά   Mark Carney να ανακοινώσει ότι επίκειται άνοδος των επιτοκίων πολύ πιο νωρίς από τον Ιούλιο όπως είχε αρχικά ανακοινωθεί. Η άνοδος των επιτοκίων σύμφωνα πάντα με τον διοικητή της ΚΤΚ θα λειτουργήσει ως τροχοπέδη  και στην άνοδο του πληθωρισμού που παρατηρείται τελευταία εξ αιτίας της ραγδαίας αύξησης της τιμής των σπιτιών.

Δεν τα φοβόμαστε τα νέα μέτρα…

Σχόλια επι της επικαιρότητος, όπως τα είδε ο Ηλίας Κουτίνας, εκ της συντακτικής επιτροπής του “Ελληνικού Τύπου”.

Αλήθεια πως σας φάνηκαν τα μέτρα, ρώτησα κάποιους φίλους στην Ελλάδα. Ποια μέτρα μου απήντησαν, το DVD θες να πεις πως μας φάνηκε. Μετά από αυτό κατάλαβα πόσο δίκιο είχε πριν από είκοσι και πλέον χρόνια ο Χάρρυ Κλυν που έλεγε συχνά : “Αυτή η Χώρα φίλε μου δε σώζεται με τίποτα!”.Ξεκομμένοι από τη πραγματικότητα  οι σημερινοί Έλληνες δεν βλέπουν ή δεν θέλουν να δουν τους «Σκύθες» που καραδοκούν να τους καθυποτάξουν , και έχουν δημιουργήσει μια άλλη αποκλειστικά δική τους ανάλογη με αυτήν που δημιουργούν οι στρουθοκάμηλοι όταν κυνηγημένες κρύβουν το κεφάλι τους στο έδαφος νομίζοντας ότι έτσι αποφεύγουν τον κίνδυνο. Τι καλά να ήταν τόσο απλά τα πράγματα. Φεύ όμως, άλλαι  μεν αι βουλαί των  Ελλήνων και άλλαι αι της Μέρκελ, του Σαρκοζι και του Ρεν. Απανωτά φιλικά χτυπήματα στη πλάτη εισέπραξε από τους ισχυρούς της Ευρώπης και τον Αμερικανό πρόεδρο, στις πρόσφατες συναντήσεις του μαζί τους ο Έλληνας πρωθυπουργός , αλλά καμία από αυτές δεν συνοδεύτηκε με κάποια επιταγή, ούτε καν ετεροχρονισμένη. Πολιτική στήριξη πήρε με το τσουβάλι, αλλά με αυτή από ότι γνωρίζουμε δεν ξεχρεώνονται τα δάνεια. Από τα τρία ταξίδια σίγουρα ξεχωρίζει αυτό της Ουάσιγκτον απλά και μόνο για την αίγλη που του προσδίδει η ακρόαση από τον Καίσαρα του σύγχρονου κόσμου. Ένα ταξίδι ωστόσο χαμηλών τόνων για δύο κυρίως λόγους. Πρώτον η σοβαρότητα της οικονομικής κατάστασης δεν επιτρέπει διθυραμβικές δηλώσεις και τυμπανοκρουσίες, και δεύτερον η αντικειμενική δυσκολία του Οικοδεσπότη (πρόεδρος Ομπάμα) να στηρίξει οικονομικά τη προσπάθεια αναστήλωσης της Ελληνικής οικονομίας  με δεδομένη τη δεινή οικονομική θέση που βρίσκονται αυτή την εποχή οι ΗΠΑ. Σε παλιότερες πιο χλιδάτες εποχές ένα τέτοιο ταξίδι Έλληνα πρωθυπουργού  στην Αμερικανική πρωτεύουσα θα προσφέρονταν ασφαλώς για έντονη  πολιτική εκμετάλλευση, ενώ η θορυβώδης συνοδεία του πρωθυπουργού (υπουργοί, υφυπουργοί, γραμματείς και αυλοκόλακες) θα είχαν ξεσηκώσει τα μισά καταστήματα της πόλης με τα ψώνια τους. Τώρα όμως η γυναίκα του Καίσαρα  εκόντος άκοντος πρέπει να φανεί  και να πράξει τίμια. Πρώτη φορά Έλληνας πρωθυπουργός έκανε τόσα πολλά ταξίδια σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα ,και συναντήθηκε με αυτούς που διαφεντεύουν τις τύχες του κόσμου , και στο τέλος επέστρεψε σπίτι του με άδεια χέρια, όχι εξ αιτίας  δικής του αναποτελεσματικότητας , (το αντίθετο θα λέγαμε μάλιστα), αλλά εξ αιτίας κυρίως  περασμένων πρακτικών τόσο του δικού του κόμματος όσο και της αντιπολίτευσης. Ο Γιώργος Παπανδρέου ήξερε πολύ καλά πριν ακόμη σηκώσει το τηλέφωνο και κλείσει τα σημαντικά αυτά ραντεβού ότι το μόνο που θα κέρδιζε ήταν ηθική και πολιτική μόνο συμπαράσταση. Οι επαφές του αυτές δεν ήταν τίποτε περισσότερο από μια ύστατη προσπάθεια του ίδιου να στείλει ένα μήνυμα στον Ελληνικό Λαό ότι ο ίδιος έπραξε ότι είναι πολιτικώς και ανθρωπίνως  δυνατό  από την πλευρά του. Χτύπησε πόρτες , παρακάλεσε , απείλησε. Τώρα είναι ώρα να αναλάβουν  όλοι το μερίδιο της ευθύνης που τους αναλογεί. Αμφιβάλλουμε αν, στη παρούσα φάση, θα μπορούσε άλλος Έλληνας πολιτικός  να χειριστεί τη διεθνή πολιτική σκηνή και να διεθνοποιήσει ταυτόχρονα, το πρόβλημα της Ελλάδος πιο αποτελεσματικά από τον κ .Παπανδρέου.  Αρκεί να λάβει κανείς υπ’ όψη ότι αναγκάστηκε εκ των πραγμάτων να πάρει τα πιο αντιλαϊκά μέτρα που έχει πάρει ποτέ πρωθυπουργός . Αρκεί να συνυπολογίσει σε αυτά και την θορυβώδη αντίδραση (έστω και υποκριτική) από κορυφαία στελέχη του κόμματός του για τα μέτρα αυτά και τότε μπορεί να καταλάβει το μέγεθος της πίεσης υπό το βάρος της  οποίας λειτουργεί τον τελευταίο καιρό.  Θα πρέπει να θεωρεί όμως και τον εαυτό του αρκετά τυχερό για το γεγονός ότι λειτουργεί ανενόχλητος σχεδόν, όχι μόνο από την Αξιωματική αντιπολίτευση, αλλά κυρίως από τα ΜΜΕ και τη συντριπτική πλειοψηφία του Ελληνικού Λαού . Αμφιβάλουμε αν τόσο ο ίδιος όσο και τα ΜΜΕ αλλά και ο Λαός θα έδειχναν την ίδια ανοχή (σε βαθμό συμπαράστασης) σε πρωθυπουργό  της ΝΔ που έπαιρνε τα ίδια ακριβώς  με αυτόν μέτρα. Αυτό όμως είναι μια άλλη ιστορία.

Λεφτά με ουρά

Τακτική Μενεγάκη χρησιμοποίησε τη περασμένη Τετάρτη ο Δήμαρχος του Τορόντο κ. Μίλερ. Όπως ο πρώην πρόεδρος της ΕΚΤ έτσι και ο κ. Μίλερ κάλεσε ξαφνικά έκτακτη Συνέντευξη Τύπου χωρίς να ανακοινώσει εκ των προτέρων τη θεματολογία της. Όπως ο κ. Μενεγάκης ξάφνιασε τότε με αυτά που ανακοίνωσε το ακροατήριό του έτσι και ο κ. Μίλερ ξάφνιασε εξ ίσου το σύνολο των παραβρεθέντων   εκπροσώπων του Τύπου με τη δική του ανακοίνωση. Τι ανακοίνωσε ο κ. Δήμαρχος;  Ότι ξαφνικά στα ταμεία του Δήμου βρέθηκαν επί πλέον 100 εκατομμύρια δολάρια!  Ούτε ένα ούτε δύο αλλά εκατό!  Στην ερώτηση από πού βρέθηκαν αυτά τα χρήματα ο κ. Μίλερ δεν μπόρεσε να δώσει απάντηση. Κάτι ψιθύρισε για κακούς λογιστικούς υπολογισμούς στον προϋπολογισμό αλλά μάλλον δεν έπεισε.  Να σου ξεφύγουν μερικά το καταλαβαίνουμε  αλλά εδώ μιλάμε για εκατό. Το μόνο που δεν διευκρίνισε είναι αν τα ανακάλυψε κάπου σε μετρητά στα άβατα του Δημαρχείου ή πρόκειται για λογιστική ανακάλυψη. Όπως και να τα ανακάλυψε όμως η ουσία του θέματος είναι ότι το Τορόντο είναι κατά εκατό εκατομμύρια πλουσιότερο.  Μην περιμένετε όμως τώρα που τα βρήκε να τα μοιράσει πίσω στους κατοίκους της πόλης από τους οποίους και τα πήρε άλλωστε τη πρώτη φορά. Οι φόροι παραμένουν  φόροι και τα εκατομμύρια- εκατομμύρια  στα ταμεία του Δήμου. Το πολύ πολύ να μην έχουμε αύξηση στα κόμιστρα του TTC για κάνα χρόνο. Πάντως τα λεφτά αυτά θα συζητηθούν πολύ κατά τη διάρκεια της προεκλογικής  εκστρατείας.

Να δείτε πως  το λέει ο Λαός… α ναι… όποιος έχει τη μύγα μυγιάζεται. Όλα τα είχε λύσει η Μαριωρή το προτεταμένο μεσοδάχτυλο της Αφροδίτης την πείραξε. Για τους μη γνωρίζοντες αναφερόμαστε στο εξώφυλλο του Γερμανικού περιοδικού  FOCUS   που απεικονίζει την Αφροδίτη της Μύλου με προτεταμένο το μεσαίο της δάχτυλο κάνοντας την χαρακτηριστική εκείνη χειρονομία που απαντάται συχνά σε αψιμαχίες ανάμεσα σε οδηγούς και οπαδούς αντίπαλων ομάδων όταν θέλουν να δείξουν τι αισθάνονται οι μεν για τους δε.

Επέλεξαν αυτό τον τρόπο οι Γερμανοί δημοσιογράφοι για να μας σοκάρουν ή για να είμαστε πιο ακριβοδίκαιοι να περιγράψουν μέσω της υπερβολής την πραγματικότητα και ποιος είδε τον Πετσάλνικο και δε φοβήθηκε. Μέχρι τον ίδιο το Πρέσβη της Γερμανίας κάλεσε για να του διαμαρτυρηθεί. Να διαμαρτυρηθεί στο Πρέσβη για κάτι που δημοσίευσε ένα περιοδικό ιδιωτικών συμφερόντων!  Αν ήσασταν εσείς στη λεπτή θέση του Πρέσβη τι θα του απαντούσατε;  Μια στιγμή να πάρω τηλέφωνο στον εκδότη για να του τραβήξω το αυτί; Και μετά απορούμε  γιατί ο Δελακούρας στέλνει επιστολές στο Πρόξενο και το Πρέσβη της Ελλάδος για να διαμαρτυρηθεί σχετικά με τις διαφορές που έχει με ένα ΚΑΝΑΔΙΚΟ οργανισμό!Δεν εξηγείται διαφορετικά, σαν Λαός πρέπει να έχουμε χάσει το μέτρο.

Η σάτιρα και η γελοιογραφία κε Πετσάλνικε δεν έχουν ούτε ιερά ούτε όσια. Δεν έχουν ταμπού. Αν δεν το ξέρετε ρωτήστε τον Αριστοφάνη. Αλλά που να τον βρείτε τώρα θα μου πείτε. Αντί ο κ. Πετσάλνικος και όλοι αυτοί οι Ελληναράδες πολιτικοί ταγοί, που τόσο θίχθηκε η υπερηφάνεια τους, να εκλάβουν το συγκεκριμένο περιστατικό σαν την σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι, και ότι η ώρα για αλλαγή ρότας δεν παίρνει ούτε στιγμή άλλη αναβολή, αυτοί οι αξιολύπητοι αντιδρούν σαν τους φανατικούς μουσουλμάνους οι οποίοι ζητούσαν την κεφαλή επί πίνακος του Δανού γελοιογράφου με την γνωστή καρικατούρα του Μωάμεθ πριν κάνα χρόνο. Θυμήθηκαν τώρα και προβάλλουν, για καθαρά εσωτερική κατανάλωση, τις κατοχικές αποζημιώσεις. Αποζημιώσεις που όντας άχρηστοι οι ίδιοι δεν μπόρεσαν να απαιτήσουν και να πάρουν όλα αυτά τα χρόνια, όπως τα κατάφεραν οι Εβραίοι και άλλοι Λαοί, προσβάλλοντας τη μνήμη όλων εκείνων των συμπατριωτών μας  που έπεσαν θύματα της ναζιστικής θηριωδίας. Η σοβαρή Εθνική πολιτική δεν παίζεται στο επίπεδο : «Σταματήστε να προσβάλλετε τα ιστορικά μας σύμβολα γιατί θα θέσουμε και εμείς θέμα κατοχικών αποζημιώσεων». Η καταβολή των αποζημιώσεων ούτως η άλλως θα πρέπει να είναι αδιαπραγμάτευτη. Για να τις πάρεις όμως θα πρέπει να είσαι σοβαρός εσύ ο ίδιος και να εμπνέεις σεβασμό στον άλλο. Για ποια σοβαρότητα όμως και για ποιο σεβασμό μιλάμε όταν για τριάντα χρόνια τώρα ξεγελάμε τους άλλους, αλλά περισσότερο τους ίδιους τους εαυτούς μας, παραποιώντας στοιχεία και μπογιατίζοντας την παράγκα για να λάμπει απ’ έξω. Ελεύθερη και ανταγωνιστική οικονομία στην Ελλάδα δεν υπάρχει. Ελεύθερη είναι η διασκέδασή μας και ο τρόπος ζωής μας. Η οικονομία μας είναι μια ιδιότυπη ημι-Σοβιετικού τύπου οικονομία με την πλειοψηφία των κατοίκων κρατικοδίαιτους, δημόσιους υπαλλήλους , ΔΕΚΟ, και αγρότες (βλέπε επιδοτήσεις) και σχεδόν όλες τις κατασκευαστικές εταιρείες διατηρούμενες εν ζωή με κρατικά συμβόλαια. Παραγωγή πλούτου  δηλαδή μηδαμινή. Μόνιμο παράπονο των Ελλήνων ότι είναι από τους πιο χαμηλόμισθους στην Ευρώπη. Μόνιμη απορία των Ευρωπαίων, πως γίνεται και αυτοί οι χαμηλόμισθοι  να διάγουν καλύτερο βίο από αυτούς. Η απάντηση στο πρώτο είναι ότι όταν δεν παράγεις πλούτο και μάλιστα εξαγώγιμο δεν μπορεί να έχεις και απαίτηση σε υψηλότερες απολαβές. Η απάντηση στο δεύτερο είναι ότι όταν ζεις με  δανεικά και αγύριστα (γιατί έτσι νομίζεις ή σ’ έχουν κάνει να πιστέψεις) τότε είναι πιο εύκολο να έχεις μια τάση προς την καλοζωία.  Ας είμαστε λοιπόν σοβαροί. Ο Γερμανός γελοιογράφος δεν είχε σα στόχο την ίδια την Αφροδίτη αλλά τον ανεύθυνο και προκλητικό σε κάποιο βαθμό τρόπο ζωής του σύγχρονου Έλληνα, που εδώ που τα λέμε δεν διαφέρει και πολύ από τον ανάλογο της αρχαίας Θεάς του Έρωτα και της ηδονής. Δεν μας πείραξαν οι πρωτο-Χριστιανοί που τη πολέμησαν με λύσσα και κατακερμάτιζαν  τα αγάλματά της και μας ενοχλεί τώρα ο Γερμανός που την έκανε εξώφυλλο, όπως την έκανε; Δεν πάμε καλά!

Η αθέτηση υποσχέσεων πρέπει να είναι μέρος του  DNA των πολιτικών. Τόχει η φύση τους να υπόσχονται κάτι προεκλογικά και να ποιούν τη νήσσα άμα τη αναρριχήσει τους  στην εξουσία. Παραδείγματα πάμπολλα και όχι μόνο στην Ελλάδα (π.χ. Γεώργιος Παπανδρέου : “ Χρήματα υπάρχουν”), αλλά και εδώ στα καθ΄ ημάς. Εξηγούμαστε : Το  1995 ο σημερινός πρωθυπουργός κ. Stephen Harper στη Βουλή είχε χαρακτηρίσει τις συντάξεις των βουλευτών απαράδεκτες  σε βαθμό τερατώδη. Χαρακτηριστικά είχε δηλώσει ότι δεν μπορεί να κοιτάξει στα μάτια τους ψηφοφόρους του γνωρίζοντας ότι σαν βουλευτής του έχει εξασφαλιστεί μια τόσο πλουσιοπάροχη σύνταξη. Μαζί με άλλους βουλευτές της τότε αντιπολίτευσης είχε ζητήσει την μείωση αυτών των συνταξιοδοτικών απολαβών και την εξομοίωσή τους με αυτήν των λοιπών Καναδών. Ο πρωθυπουργός μας και πολλοί άλλοι βουλευτές μόλις αποφασίσουν να συνταξιοδοτηθούν θα έχουν να λαβαίνουν έκαστος άνω των 150,000 δολαρίων ετησίως σύνταξη. Προκλητικά και σκανδαλώδη τα νούμερα και μάλιστα εν μέσω ύφεσης και οικονομικής κρίσης. Το θέμα των παχυλών συντάξεων των Καναδών βουλευτών βγαίνει και πάλι στην επιφάνεια προς συζήτηση στη Βουλή. Περιμένουμε να δούμε αν οι απόψεις του πρωθυπουργού παραμένουν οι ίδιες όπως και τότε  και κατά πόσο οι πολιτικοί  θα δεχθούν περικοπή των απολαβών τους για την αντιμετώπιση του Δημοσίου ελλείμματος.